Door Wybren Bruinsma

14 oktober 2007 - Wommels - Dit zal wel weer visserslatijn zijn (grootspraak van vissers over hun vangst). Vandaag is het (ook) waar, wij hebben veel snoeken gevangen. Een prachtige herfstdag, met een mooie zonsopgang en schoon helder water om in te vissen. Dé ideale omstandigheden om snoeken te vangen. Drie bootjes met daarin zeven liefhebbers, zeg maar visvrienden. Ik rook geen alcoholdampen, iedereen was topfit en had er zin in. De twee jongste kornuiten Jan Friso (13) en Stefan (14) kwamen niet zo flot uit hun nest, maar gingen wel mee....

Het is zondagmorgen.Vandaag niet naar de preek maar het water op, de polder in. Vader en zoon Postma hebben eerst even het water verkend, dat wil zeggen even pionieren of het deze dag wel wil. Je weet het wel ‘het goede gevoel krijgen’. Wij kwamen uit het oosten (zoals de meeste wijzen dat komen) en kwamen de Postma’s tegemoet varen. “Hoeveel?” was onze vraag. “twee”, was het antwoord. Dan mogen wij misschien voorzichtig concluderen dat het vandaag waarschijnlijk een succesvolle dag zal worden.

De mannen hadden nog geen halve kilometer gevaren. Wij varen dan met de bootjes trollend (slepend mat kunstaas) richting een klein buurdorpje. De zeer ervaren vader en zoon Postma hadden inmiddels nog twee snoeken gehaakt.

Wij komen van de Bolwardervaart in opvaart met afstervende “Pompeblêden” (Gele plomp) eerst weinig snoek maar veel groen aan de haak. “Dit is én wordt niks”, zei Jan Friso, “veel te veel troep”. Deze aanname was echter te prematuur, want de vaart werd aanmerkelijk schoner, met bijna glashelder water. De pluggen waren bijna op een halve meter diep te zien. De snoek is (ook) een oogjager en vindt dit water prima om te prederen. Het duurde dan ook niet lang of Anne haakte een dikke tachtiger. Wij hadden al twee aanbeten gehad, hier was één bij van… ik schat bijna een meter, maar de snoeken niet binnengehaald, kort gezegd ‘missers’. Van dat moment af ging het crescendo, ten minste met de Bruinsma en Postma boot. De één na de andere jager werd gehaakt, de meeste zogenaamde pijlsnoekjes van ongeveer 50 cm. Anne en Gerrit waren al ver voor uit en dat is geen goed teken want vangen, drillen, onthaken en foto maken kost tijd.

De mobiele telefoon maar even gepakt en de vraag gesteld: “waar zitten jullie?” De mannen waren wel een kilometer verder, bijna richting Witmarsum. Bij de Bruinsma en Postma boot stond de teller bijna op tien. Jan Friso en Stefan hadden de “schreeuwende duivel” plug ontdekt. Deze ratelplug is ideaal in dit water. “Ik hoor jullie kogels ratelen”, roept Henk. Een zonnebadende snoek wordt niet alleen wakker door de trilleng maar tevens door het lawaai.  Dan eindelijk is het weer raak in de boot van Anne en Gerrit. Twee snoeken worden binnengehaald en na de fotoshot terug gezet. Dat werd ook tijd want de kilometers liepen op. In het dorpje Hichtum was het ‘partytime’, drie snoeken werden bijna tegelijk gehaakt. Alle bootjes waren aan het snoek binnenhalen, voor een enkele voorbijgaande fietser zal dat vreemd lijken, net of ligt de bodem bezaaid met snoek.

Langzaam varen wij naar Bolsward. Het is dan inmiddels bijna drie uur en de zon staat nog hoog aan de hemel. Nog even een laatste bakkie en even evalueren. De teller staat dan op twintig plus. Nog niet een snoekbaars gevangen en dat is vreemd. Kennelijk niet het juiste snoekbaars weer en kunstaas aan boord. Waarschijnlijk zal zacht rubber aas (shads) meer succes garanderen. Bij de kruising van Bolsward scheiden onze wegen. De Bruinsma en Postma boot richting Burgwerd en de boot van Anne en Gerrit gaat terug naar Abbegea. Op onze terugreis naar Wommels vangen wij nog een tiental snoeken de Postma’s zelfs ook nog een mooie snoekbaars. Aan het einde van deze prachtige nazomer visdag stond de teller op 33 snoeken en 1 snoekbaars en dan mag je best concluderen; “veel snoeken gevangen”

In de namiddag hebben wij dan nog een “vijfuurtje” gedronken en de succesvolle visdag geëvalueerd.

 Wybren